"Pamiętnik Czachy" J. Jagiełło

Zabawmy się w skojarzenia. Co przychodzi wam na myśl, gdy słyszycie słowo czacha? Mi od razu przyszła na myśl olbrzyyyymia czaszka, która tak rozrosła się w mojej wyobraźni, że wręcz usłyszałam głos He-Mana i jego nieśmiertelne "na potęgę posępnego czerepu".

No dobrze, to w takim razie spytam, kto mógłby mieć takie przezwisko? I, zupełnie od niechcenia, pojawia się w mojej głowie stereotyp - ogolony na zapałkę, odziany w dres, umięśniony osobnik, płci raczej męskiej. To tyle, jeżeli chodzi o skojarzenia. Nadchodzi bowiem czas przejścia do sedna.

Otóż, sięgnęłam po książkę dla dzieci o niegrzecznie brzmiącym tytule Pamiętnik Czachy. Oczywiście, jak się już domyślacie, Czacha to... nie, nie ów stylowo ubrany mężczyzna. Ba, nie jest to nawet chłopak. Pies też nie. Dobrze, nie będę już was męczyć i zdradzę, że Czacha to dziewięcioletnia dziewczynka (sama określa swój wiek: "prawie 10") o imieniu Amelia. Jak na Czachę przystało ma setki pomysłów, wpędzających ją w ciągłe kłopoty, ma też paczworkową, barwną rodzinę i niemożliwe do zrealizowania marzenie o posiadaniu psa.

Czy na pewno aż tak niemożliwe? Żeby się tego dowiedzieć, sięgnijcie po książkę. Z pewnością wywoła uśmiech na waszej twarzy.

Joanna Jagiełło, Pamiętnik Czachy, Wydawnictwo Literatura, Łódź 2020

"W dżungli życia" B. Pawlikowska

adres obrazka

Miałam kiedyś przed laty trochę czasu, więc zamiast chodzić po krakowskim rynku bez celu, weszłam do Empiku. Pogrzebałam trochę po półkach i wpadła mi wtedy w ręce książka Beaty Pawlikowskiej W dżungli życia. Przycupnęłam w kąciku i zagłębiłam się we fragmentach. 

Całkiem dobrze mi się czytało, więc kiedy niedawno dostrzegłam tę książkę w bibliotece, zdecydowałam się ją pożyczyć. 

Jakże inny był mój odbiór…

Początek zapowiadał autobiografię, historie o początkach kariery pisarskiej przeplatały się z tymi o zdobywaniu szlifów jako radiowiec i podróżniczka, jednak w miarę zagłębiania się w lekturę, pamiętnik przeobrażał się w coś w rodzaju sesji autoterapeutycznej. Autorka na kozetce – Autorka przy biurku. Autorka z problemami – Autorka rozwiązująca swoje problemy. Samodzielnie. Bez niczyjej pomocy. Jakoś tak pyszałkowato to zabrzmiało i pseudopsychologicznie… chociaż  zapewne intencja była zupełnie inna. Skoro miał to być poradnik…

Książkę dobrze się czyta, bo styl Beaty Pawlikowskiej zawsze jest ujmujący, natomiast warto zauważyć, że nie zawsze rozwiązania dobre dla jednej osoby, przydadzą się innym. Mogą, ale nie muszą. 

Psychika to kwestia indywidualna, a problemy z poważnymi schorzeniami psychicznymi i psychosomatycznymi nierzadko kończą się hospitalizacją i długoletnim wracaniem do zdrowia. Człowiek nie zawsze jest w stanie sam sobie z nimi poradzić. Jak np. z anoreksją. 

Jedno jest pewne – książka ma dawać nadzieję, że jesteśmy w stanie wygrać z problemami, i że Autorka wie, co mówi, bo sama przez to przeszła. Dużo w niej optymistycznych wskazówek, mających nauczyć nowego spojrzenia na świat. Nic odkrywczego, ale dla kogoś zaczynającego swoją przygodę z samodoskonaleniem, raczej powinno być przydatne.

Nie polecam, ale też nie odradzam.

Beata Pawlikowska, W dżungli życia. Poradnik dla dziewczyn i chłopców (oraz niektórych dorosłych), Instytut Wydawniczy Latarnik, Michałów-Grabina, 2005

L. Kołakowski "13 bajek z królestwa Lailonii"

źródło zdjęcia

Uwielbiam wszelakiego rodzaju bajki, baśnie, przypowieści. Sięgnęłam więc po bajki Leszka Kołakowskiego. I dałam się zauroczyć. Ich filozoficzną wieloznacznością, ich prostotą przekazu rzeczy ważnych, ich ponadczasowością, wieloznacznością. Bo, jak sam autor podkreślił w tytule, są to bajki dla dużych i małych. Są to bajki „przykrywki” dla komunistycznej rzeczywistości, ale i także niosące uniwersalne wartości.

Mam nawet kilka ulubionych, m.in. „Garby” i „Czerwoną łatę”. I na pewno jeszcze do nich wrócę nie raz, i nie dwa.

Leszek Kołakowski, 13 bajek z królestwa Lailonii dla dużych i małych oraz inne bajki, Wydawnictwo Prószyński i S-ka, Warszawa 1998

"Kalamburka" M. Musierowicz

Kal Amburka, Kalamburka czy…? No właśnie. Kim jest tajemniczy dramatopisarz, osiągający niezwykłe sukcesy na deskach teatrów?  I czy to o nim ta historia, czy o…?

Opowieść ma budowę klamrową i retrospektywną. Rozpoczyna się w 2000 roku a kończy w 1935. W Sylwestra. Dzień urodzin głównej bohaterki: Melanii Borejko, przez bliskich zwanych Milą. Jedynej i ukochanej córeczki państwa Makowskich, osieroconej przez nich w czasie wojny. 

Razem z autorką cofamy się w przeszłość sympatycznej nestorki rodu Borejków. Poznajemy jej perypetie, a przy okazji mamy okazję „liznąć” trochę historii Poznania. Wreszcie mamy szansę zobaczyć pełnokrwistą osobę, a nie tylko przesuwającą się gdzieś w tle matkę i babcię. 

Przyznam, że bardzo podobała mi się ta część Jeżycjady. Przeczytanie jej sprawiło mi dużą przyjemność.

Musierowicz Małgorzata, Kalamburka, Wydawnictwo Akapit Press, Łódź 2004

Musierowicz M. "Czarna polewka"

Dawno nie sięgałam po Musierowicz, dlatego dostrzegłszy na bibliotecznej półce tomy, których jeszcze nie czytałam, zdecydowałam się po nie sięgnąć. Pierwszy z nich to Czarna polewka.

Autorka opisuje w niej perypetie kolejnego pokolenia dynastii Borejków, na której czele stoi (a przynajmniej tak sądzi;)) dziadek Ignacy, filolog klasyczny o konserwatywnych poglądach, którymi narobi sporo zamieszania i kłopotu w rodzinie. Rozdając wszak na prawo i lewo czarne polewki, wywołuje bunt, a nawet prowokuje jedną z wnuczek do ucieczki.

Książka przyzwoicie napisana, ale jakoś tak w porównaniu z wcześniejszymi z serii Jeżycjady wypada raczej bladawo. Może dlatego, że za dużo jak na moją wytrzymałość tych wątków miłosnych i sercowych komplikacji.  A ja jakoś nie przepadam za czystymi romansami.

• Małgorzata Musierowicz, Czarna polewka, Wydawnictwo AKAPIT PRESS, Łódź 2006